Organizacja życia Ośrodka
Pierwsze lata istnienia Ośrodka to czas wytężonej pracy nad organizacją przestrzeni placówki. Młodzież porządkowała teren Ośrodka, zakładała trawniki i ogrody warzywne, sadziła drzewa, wytyczała boisko (w późniejszych latach pomagała przy jego asfaltowaniu), budowała trybuny oraz układała chodniki.
Z gruzu pozostałego po budowie placówki uczniowie wraz z nauczycielami założyli alpinarium – ogród skalny.
Efekty ich prac są widoczne do dziś.
„Czyn społeczny”, czyli „program partii programem narodu”
Uwarunkowania polityczne wymuszały na Ośrodku udział w licznych inicjatywach sterowanych centralnie przez wiodącą siłę polityczną – Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą (PZPR). Efektem tego były liczne „czyny społeczne” oraz realizacja założeń kolejnych „planów gospodarczych” odbudowy kraju.
Na przykład w roku szkolnym 1964/1965 młodzież uprzątnęła 2-hektarowe wysypisko śmieci znajdujące się za ogrodzeniem (teren obecnych ogródków działkowych) i zobowiązała się do dbania o ten teren. W tym samym roku pomagała również w układaniu torów tramwajowych na ulicy Kilińskiego, na odcinku od ul. Przybyszewskiego do ul. Dąbrowskiego.
W latach 1973/1974 Ministerstwo Oświaty i Wychowania wprowadziło obowiązkowe godziny pracy fizycznej dla uczniów oraz tygodniową przerwę jesienną, która miała służyć ich realizacji. W tym czasie młodzież pracowała przy zbiorach ziemniaków w Rolniczych Spółdzielniach na Olechowie i Wiskitnie, w spółdzielniach pracy i zakładach produkcyjnych na terenie Łodzi, malowała pracownie w budynkach placówki, naprawiała stolarkę okienną i sprzęt, a także prowadziła prace porządkowe na terenie Ośrodka i wokół niego. W placówce nie zatrudniano wówczas obsługi sprzątającej – utrzymanie porządku było obowiązkiem uczniów.
W samym tylko roku szkolnym 1974/1975 młodzież, w ramach „prac społecznych”, przepracowała 17 429 godzin.
System centralnego sterowania wkrótce uległ zmianie. 17 grudnia 1980 roku pracownicy, podczas walnego zebrania, powołali zakładowy NSZZ „Solidarność”. Był to początek wielkich przemian społecznych, a jedną z ich oznak było odejście od idei „czynów społecznych”.